ก.ค.11

รอคอยวันเล่นเกมส์

หลานชายดิฉันอายุ 7 ปี อยู่ในความดูแลของคุณยายและคุณป้า บ้านดิฉันจะกำหนดให้เล่นเกมในวันอาทิตย์ 8 โมงเช้าไม่เกิน 11 โมง ทางบ้านจะนำโน้ตบุคไปซ่อน วันธรรมดาจะเรียน และเย็นจะเรียนพิเศษถึง 5 โมงครึ่งถึงบ้าน 6 โมงกว่า แกจะวิ่งไปนั่งสนามเด็กเล่นกับคุณยายแล้วชะเง้อไปดูเด็กข้างบ้านเล่นเกมส์ Boy คุณยายก็จะพยายามแยกออกให้ไปขี่จักรยาน วันเสาร์ทางบ้านให้เรียนดนตรีไทย ระนาด วันเสาร์นี้เช้ามางอแง บอกไม่อยากไป เพราะจะวิ่งไปดูข้างบ้านเปิดเล่นเกมกับคอมฯ พอคุณยายไปตามก็ร้องไห้โวยวาย คุณยายก็พยายามหลอกล่อ ว่าเล่นแล้วจะปวดหัว ทานข้าวไม่ได้ ดิฉันทำงานก็ต้องโทรไปที่บ้าน แล้วดิฉันบอกกับแกว่า เสาร์นี้ไปเรียนก่อน เสาร์หน้าเรียนเสร็จ เราจะไปสวนสัตว์กัน ถ้าไม่เรียนดนตรีไทย ไม่ขยันเรียน เอาแต่ถามรอคอยเกมว่าจะได้เล่นเกมมั้ย จะต้องเป็นควาย ทางบ้านเลี้ยงไม่ไหว ที่จะต้องเลี้ยงควายไว้ในบ้าน หรือจะเป็นเด็กกองขยะ แกก็จะคับๆ แล้วบอกว่าจะไปเรียน
น้องแก เป็นหัวหน้าห้อง ครูสอนระนาด บอกเค้ามีความตั้งใจดี แต่ทางบ้านต้องหลอกล่อทุกวัน ให้อ่านหนังสือภาษาไทย อังกฤษ หรือจีน แกไม่เคยปฏิเสธ ชอบให้ทางบ้านตั้งโจทย์ให้ทำ แกเป็นเด็กอะไรหรือป่าว อยู่เฉยๆ ได้ก้อตอนดู DVD การ์ตูน ดูรายการตลกแกก้อจะขำสนุกสนาน แต่พอว่างจะหันมาถามเกมอีกแล้ว
ดิฉันเคยแอบดูว่าเล่นเกมส์อะไรบ้าง แกจะเล่นเกมส์ไม่ซ้ำกัน เล่นชนะก้อตบมือ แล้วก้อเป่ลี่ยน เข้า net ก้อจะ Search หาเกม แล้วก้อเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
วันอาทิตย์ เป็นวันทีแกรอคอยมากเลย จะเป็นอีกนานมั้ยค่ะ

#1 Re: รอคอยวันเล่นเกมส์

ก่อนอื่นต้องขอชมคุณแม่ที่มีความพยายามในการจัดการวางกรอบเวลาให้ลูกเพื่อป้องกันปัญหาการติดเกมแต่เนิ่นๆ รวมถึงครอบครัวเองก็พร้อมใจช่วยเหลือดูแลไม่ให้เป็นปัญหาระยะยาวต่อไปนะคะ :)

อย่างที่คุณแม่ทราบ "เกม" กับ "เด็ก" เป็นของคู่สร้างคู่สมกันมาตั้งแต่โบราณกาล เพียงแค่เวลาเปลี่ยน เทคโนโลยีก็พัฒนาแบบก้าวกระโดด ทำให้เกมเปลี่นจากเกมกระดานทั่วๆไป มาโลดแล่นบนหน้าจอพร้อมกับความสมจริงเสียจนน่าตกใจ

เพราะฉะนั้น ย่อมเป็นธรรมดาที่เด็กๆจะติดอกติดใจ ถึงขั้นร่ำร้องอยากเล่นเกมตลอดเวลา...ก็เหมือนผู้ใหญ่เรานี่ล่ะค่ะ เวลาเจออะไรที่ชอบก็จะติดอกติดใจจนอยากจะทำมันอยู่เรื่อยไป เว้นเสียแต่เรามี"อย่างอื่น"ให้ต้องทำหรือดูแลต่อ ทำให้เราไม่สามารถเกาะติดกับสิ่งที่ชอบได้

ฉันใดก็ฉันนั้น การสรรหากิจกรรมอื่นๆมาให้น้องทำ เช่นเดียวกับคุณแม่ได้ทำไปแล้วก็เป็นตัวเลือกที่ดีทีเดียวสำหรับการป้องกันปัญหาการติดเกมในเด็กเล็กๆ และยิ่งบวกกับการจำกัดเวลาก็ยิ่งเยี่ยมยอดเข้าไปใหญ่

แต่ถ้าน้องเขายังร้องหาเกมอยู่เนืองๆ ลองสอบถามเขาดูดีไหมคะ? ว่าเขาอยากทำกิจกรรมอะไรนอกเหนือไปจากที่ทำอยู่ เพื่อทดแทนการเล่นเกมบ้าง? หรือถ้าพอมีเวลา ก็ลองนั่งอยู่ข้างๆ สอบถามน้องเขาว่าอะไรที่ทำให้น้องเขาติดอกติดใจถึงขั้นต้องเรียกหาเกมตลอดเวลา?

บางที นอกจากวิธีการที่เราสรรหาให้เขาแล้ว การให้เขามีส่วนร่วมในการเลือกกิจกรรมก็เป็นโอกาสอันดีที่จะได้ทำความเข้าใจน้องเขาให้มากขึ้นนะคะ? :)