เม.ย.9

เลิกเล่นเกมมานานแล้วรู้สึกจิตใจปลอดโปร่งมาก

เมื่อก่อนตอนอายุ 14 -   20 ผมก็ติดเกม PC ออนไลน์มากและมีใจรักในการแข่งขัน ทั้งแนว RTS, FPS เล่นวันละประมาณ 5-6 ชั่วโมงหลังเลิกเรียน ยิ่งช่วงเสาร์อาทิตย์ปาไปเกือบ 8-9 ชม แต่เรื่องการเรียนไม่เลวร้ายนะ 2.8 - 3.0 ตลอดเพราะกระตือรือร้นบ้างพอสมควร  ที่ขยันเล่นนั้นส่วนหนึ่งไม่ได้เพราะติดเห็นคนอื่นเค้าเล่นกันเก่ง ๆ ลอจิกเทพ ๆ กันทั้งนั้นก็เลยหยิ่งอยากเอาชนะเก่งเหมือนกับคนเค้าบ้างพยายามจนประสบความสำเร็จได้ดีซะส่วนใหญ่ ใจจริงอยากจะเลิกเล่นเกมตั้งแต่อายุ 17 แล้ว แต่ในใจผมกลับติดปัญหาคาใจอยู่ว่าถ้าเราเล่นเกมแพ้บ่อยคนอื่นเค้าจะมองเราด้อยกว่าก็ด้วยความที่ตัวเองเป็นวัยรุ่นนะไม่ยอมแพ้ใครง่าย ๆ ด้วยก็เลยจำใจต้องเล่นมันต่อไปมุ่งมั่นกับเกมเอาซะดื้อ ๆ จนถึงอายุ 20 ปีเข้ามหาลัยก็ยังเล่นมันอยู่แต่เพลา ๆ ลงบ้างสิ่งเลวร้ายที่ตามมาคือเกรดต่ำลงครับ 2.3 - 2.4 คาบเส้นตลอดทุกเทอมเลยเพราะไปอ่านหนังสือช่วงไกล้สอบที่ผ่านมาเอาแต่เล่น ๆ  จริงจังกับเกมมากเกินไป น่าเศร้ามากไม่น่าทำแบบนี้เลยจบมาคงหางานทำยากแน่ ๆ คิดอยากจะซิ่วไปเรียนใหม่แต่ไม่อยากเสียเวลาไหน ๆก็ให้จบ ๆ ไปค่อยว่ากันใหม่ แล้วในวันหนึ่งทุกสิ่งทุกอย่างมันเปลี่ยนไปผมสามารถเลิกเล่นเกมได้แล้ว ที่ผมเลิกเล่นกับมันไม่ใช่เพราะภูมิคุ้มกันหรอกเพราะความน้อยใจต่างหากที่ตัวเองนะว่าทำไมเรื่องสมองทักษะด้านเกมถึงไม่เท่าเทียมคนอื่นเค้าทั้งๆมันสุดฝีมือเราแล้วจริง ๆ ช่วงหลัง ๆ สู้ใครไม่ได้สักคนใหม่ เพราะเกมเมอร์ทุกวันนี้เป็นยอดมนุษย์กันหมดนับวันเล่นเกมออนไลน์เก่งจนน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ได้อิจฉานะแต่น่ากลัวจิง ๆ ทั้งหน้าเก่าหน้าใหม่ไม่รู้กดดันอะไรนักหนา เลยตัดสินใจถอยห่างยอมรับความในพ่ายแพ้ดีกว่าเพราะคนเรามีพรสวรรค์ไม่เหมือนกันเก่งแตกต่างกันตามเชื้อสายอีกอย่างอาจเป็นเพราะผมอายุเยอะแล้วด้วยตอนนี้ 22 แล้วประสาทสัมผัสเลยเสื่อมลงไม่ว่องไวเหมือนแต่ก่อน จึงไม่อยากจะฝืนตัวเองอีกไม่คิดจะหาวิธีเอาชนะให้เป็นทุกข์อีกต่อไปถือว่าทำดีที่สุดหมดภาระหน้าที่แล้ว ส่วนทักษะในเรื่องวิชาการการทำงานของผมกลับพริ้วมากปกติชอบการเรียนรู้ด้วยตนเองและมีความคิดสร้างสรรค์ผลงานสูงอย่างงานเขียนโปรแกรมเป็นงานที่มีใจรักมากเคยพัฒนาโปรแกรมออกมาแจกจ่ายเคยชนะรางวัลผลงานทางด้าน IT มาพอสมควรในตอนมัธยม ผมจึงกลับเลือกเดินหาความภูมิใจในชีวิตจริงดีกว่าเพราะเกมไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิตต่อให้เก่งกาจแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์เลยยังไงก็เอาตัวไม่รอด  หลังจากที่ได้เลิกเล่นเกมมาปีกว่า ๆ  มันทำให้ผมชีวิตสดชื่นขึ้นเยอะจิตใจปลอดโปร่งมากเหมือนหลุดพ้นจากความเป็นทาส จากคนโลกส่วนตัวที่เคยเล่นเกมอยู่แต่ในบ้านตลอด 7 ปีไม่ค่อยออกไปไหน เพิ่งได้กลับมีมาโอกาสออกไปโน่นนี่ได้พบปะเพื่อนฝูงคนโน่น คนนี่มากมายและสังสรรค์ต่าง ๆ นา ๆ มันให้ผมได้รู้ว่าโลกแห่งความเป็นจริงมันมีความสุขมากกว่าเห็น ๆ มีหลายอย่างที่ผมต้องรับผิดชอบในชีวิตต่อไป ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่เล่นเกมตั้งต้นเลยจะหันไปทางด้านความสำเร็จในชีวิตแทน ที่ผมกล่าวนี้ไม่ได้ห้ามเล่นเกม เกมอ่ะเล่นได้เพื่อบันเทิงความคลายเครียดแต่ต้องแบ่งเวลาให้ดีด้วย ถ้าหากคุณเกิดไปจริงจังกับมันมากเมื่อไหร่โดยไม่มีความจำเป็นขอให้ถอนตัวออกทันทีไม่งั้นคุณอาจจะไม่มีความสุขในชีวิตเพราะวัน ๆ มัวแต่ทำยังไงถึงจะชนะให้ได้ทีนี่ก็ถอนตัวออกไม่ขึ้น

#1 เป็นตัวอย่างที่น่าชื่นชมมากๆ

เป็นตัวอย่างที่น่าชื่นชมมากๆ เลยค่ะ แอดมินขอชื่นชมจากใจจริง ^^ ,, คุณเก่งมากๆ

#2 นายแน่มากกกก.......อยากให้น้อ

นายแน่มากกกก.......อยากให้น้องๆที่กำลังติดเกมอย่างขาดสติได้อ่านบทความนี้ของคุณ ให้ข้อคิดเป็นอุทาหรณ์ได้อย่างดีเลยแหละ ขอให้จขกท ประสบความสำเร็จในการแข่งขัน..."เกมชีวิต"...นะครับ